Al ruim tweeduizend jaar geleden kenden de Chinezen de stimulerende werking die er
van thee uitgaat. De legende vertelt over keizer Shen Nung. Op een zeer zonnige dag,
toen Shen Nung zijn drinkwater kookte, vielen er van een overhangende tak blaadjes in
de pot. Bijna onmiddelijk daarna begon het water verrukkelijk te geuren. De keizer
schonk zichzelf een kopje in en proefde dat het heerlijk smaakte. De geheimzinnige blaadjes waren van een wilde theestruik gevallen die daar groeide. Tijdens handelsmissies naar het Verre Oosten maakten de Europeanen kennis met de
Chinese thee. Met name in Engeland werd het een bijzondere populaire drank. De
echte Engelse theegenieter zet potten met verschillende soorten thee, waaruit gasten
kunnen kiezen. De thee gaat meestal vergezeld van zoete en pikante hapjes.
Chinezen en Engelsen, twee volken waartussen grote verschillen staan. Maar over één
ding zijn ze het roerend eens. Voor een goed kopje thee moet men de tijd nemen.
