Het is een kille dag. Kale knoestige bomen staan roerloos in het Twentse landschap.
Tussen de mistflarden is een oude boerenschuur te zien. Vormen vervagen en in de verte
klinkt het oeroude geluid van de midwinterhoorn. Is dit heden of verleden?
In vroegere tijden leefden de mensen in grote
angst voor spoken. Als de nevel kwam aansluipen
over de velden, dan zocht iedereen een veilig
heenkomen. Thuis bij het haardvuur vertelden ze
elkaar bloedstollende verhalen over het gevaar
dat loert in de nevelen. Soms verschijnen in de
mist verleidelijke vrouwen die argeloze mannen
meelokken naar een onbekende wereld. Pas op
voor het gemene nevelwief met haar grijpgrage
handen. De nevelkeerl is nog gevaariijker. Zijn
doordringende ogen nemen de slachtoffers voor
altijd gevangen. Alleen het geluid van de midwinterhoorn kan de spoken verdrijven.
Nog steeds klinkt de midwinterhoorn. Spoken verjagen is nu niet meer nodig maar soms als de
nevel komt aansluipen over de velden, dan keert
de eeuwenoude angst terug….
