Koud zijn hart, hand en been.
Als angst ons vat, zijn we geketend, koud als steen.
Schimmen maken bang en koud,
laten angstig dromen jong en oud.
Als nachten duren het langst,
Word je gevangen door angst.
Geketend in angst, als in een kooi gevangen,
doet een mens naar vrijheid verlangen.
Doch hoop zal herleven.
Boven nevel en angst geheven.
De schimmen, ketens, angst gezichten,
vervagen als w’ op hoop ons richten.
Angst ga terug, snel en vlug!
