Don Quichot leest en leest en leest. Honderden boeken over
ridders. In zijn verbeelding ziet hij zichzelf al rijden op een paard, sneller dan de wind. Don Quichot gaat zelfs denken dat
hij werkelijk een dappere ridder is. Daarom trekt hij de wijde
wereld in, samen met zijn schildknaap Sancho Panza.
Op een dag zien ze in de verte een kudde schapen. Don
Quichot kijkt nog eens goed. Zijn het wel schapen? Nee, het is
een leger! De aanvoerder is een gemene zwarte ridder. Hij
houdt een beeldschone jonkvrouw gevangen. Don Quichot
heft zijn zwaard. Hij wil in één slag afrekenen met de zwarte
ridder. “Stop, stop!”, schreeuwt Sancho Panza. Don Quichot
kijkt verbaast in het rond en hij ziet alleen maar een herderin en
een kudde schapen.
Tijdens hetvervolg van hun reis komen ze bij een aantal windmolens. De wieken draaien rond
in de wind. Ook in het hoofd van Don Quichot gaat alles ronddraaien: molens, meulens,
meuzen, reuzen. De reus zwaait steeds sneller met zijn enorme kromzwaard. Zijn ogen loeren
naar een prooi en hij spert zijn mond wijd open…
